photographer

  Η Ζαχάρω είναι ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Η Ζαχάρω είναι μια κωμόπολη της νοτιοδυτικής Ελλάδας, στη δυτική Πελοπόννησο.  Υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος.  Την πόλη διασχίζει η Εθνική Οδός GR-9/E55, που συνδέει την Πάτρα με την Καλαμάτα.  Η Ζαχάρω απέχει από τον Πύργο 32 χιλιόμετρα (νοτιοδυτικά), από τα Κρέστενα 17 χιλιόμετρα (νότια), 24 χιλιόμετρα από την Ολυμπία (νοτιοδυτικά), περίπου 30 χιλιόμετρα από την Κυπαρισσία (βόρεια) και 90 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα (βορειοδυτικά). Φημίζεται για τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες, την παρακείμενη Λίμνη Καϊάφα και τα Ιαματικά Λουτρά Καϊάφα. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελεί μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες κωμοπόλεις της Ηλείας.  Οι περισσότεροι από εσάς την μάθατε μέσα από τις φωτιές του 2007 στην Ηλεία ή από το ντοκιμαντέρ Sugartown: Οι Γαμπροί  ή από διάφορα δημοσιεύματα όχι κολακευτικά για τον τόπο. Η ιστορία της Ζαχάρως αρχίζει στα μέσα του 19ου αιώνα,...

Ο των Σερβήρων Ηλιόγαβαλος, Ρωμαίος, ρωμαλέος, όμορφος και αυτοκράτωρ, δολοφονηθείς άγρια λόγω των ΄΄έκλυτων΄΄ ηθών του. Ανήλικοι εμπροσθογεμίδες μανιακοί, με γεμάτο το στόμα νερό και χώμα, θυμούνται κάθε Άνοιξη την αλμύρα του πρώτου τους φιλιού. Μα ως διά μαγείας το πρώτο φιλί ερχόταν πάντα καλοκαίρι. Απλωμένη μπουγάδα στην ταράτσα του Hotel d'amour, κάτω από την φωτεινή ταμπέλα, ένα χαλασμένο κόκκινο. Στη λάθρα η πλύση,  λάθρα και εμείς. Είπες, ΄΄είναι πολύ άρρωστοι οι άνθρωποι, τρεις εσταυρωμένοι τοίχο - τοίχο στη σειρά.΄΄ Το φως να φτάνει λιγοστό και φοβισμένο, ανελέητα λευκό από το πλαϊνό παράθυρο. Λάθρα και αυτό. Οι φωτογραφίες των ζωντανών χωριστά, στο σερβάν,  σε άλμπουμ, στους τοίχους. Των ΄΄φευγάτων΄΄,  στα παπουτσόκουτα, στην ησυχία τους και όσες έμειναν στους τοίχους, σκεπασμένες με πανί λευκό. Με λευκό πανί σκεπασμένοι και οι καθρέφτες. Στο εικονοστάσι τα στέφανα και οι φωτογραφίες των γονιών. Εκείνος σε  καμία, πουθενά. Τον αγάπησες όμως, όπως τη μοναξι...

  Εκείνα τα μάτια ηλίου, ατάραχα, στις προσμονές. Τώρα, εδώ στα πεδινά,  σταγόνες της βροχής πολύτιμές. Βήματα τόσα και όλα μετρημένα, δεκαδικός κάνεις. Στη βόλτα στην Πλάτσα να σπάζεις με τα τακούνια τα κορόμηλα και να στριφογυρίζει η γης μεθυσμένη. Μου ζήτησες φωτιά, αντιστέκομαι. Χαμογελάω από αμηχανία, στιγμιαία σταμάτησες το άναμμα του τσιγάρου ακόμα και τώρα χαμογελάω. Το τραπέζι μου κουτσό και από κάτω μάχη. Μία στρατιά ντόπιων μυρμηγκιών πολιορκεί μισό φιστίκι, κινούνται αποφασιστικά, η μάχη στα Γαυγάμηλα φαντάζει με παιδικό πάρτι, μόνο που εδώ εχθρός δεν υπάρχει. Κατάχτηση μόνο. Το θύμα και τρόπαιο ταυτόχρονα,  από ώρες απόλυτα νεκρό και η μάχη άνευ ιστορικής σημασίας. Επιβίωση μόνο. Κατηφόριζε ο αέρας, έπιανε στροφή, χανόταν στο μπουγάζι, αποκτούσε δύναμη και ορμούσε να σβήσει τα σημάδια από το δρόμο. Ήξερε πώς κατέστρεφε μία αυθόρμητη γλυπτική, μα δεν του καιγόταν καρφί, ανθρώπων σημάδια ήταν άλλωστε, γιατί να τον νοιάζει. Ύστερα  έκανε καινούργια σχήματα ...

  #tsakiris.photography Η φωνή δεν μοιάζει εδώ να κατοικεί, δεν υπάρχει, δεν ακούγεται. Δεν καταλαμβάνει κανέναν χώρο, ούτε εκείνον που αυτοπροσδιορίζεται ως ζωτικής σημασίας. Το σώμα ακολουθεί και παραδόξως όλες εκείνες οι άγνωστες χαρές κατοικούν στις άκρες των δαχτύλων σου, στα μάτια σου, φτιάχνουν στεφάνια στα μαλλιά σου, όχι ανάμεσα στα πόδια σου. Κάνουν τον κόσμο αυτόν τον άχαρο, ομορφότερο. - Θα σε πάρω τηλέφωνο - Εντάξει. Μην με απειλείς.

  - Έχει πανσέληνο, κοντά σου; ρώτησε, χωρίς να την κοιτάζει. Εκείνη, έσκυψε λίγο το κεφάλι προς τα κάτω, έγειρε το σώμα της περισσότερο και με απλωμένο το χέρι, άγγιξε το χώμα. Η θάλασσα αλφάδι, ήρεμη τώρα πια, είχε κάνει νωρίτερα την ΄΄δουλειά΄΄ της. Γιατί είναι δουλειά της θάλασσας, να κρατάει την κοντινή στεριά, υγρή. Άλλες φορές την μοιράζεται αυτή την δουλειά, με τα μάτια, κυρίως με τα μάτια νεαρών κοριτσιών. Όσο περιμένεις τα χείλη να μιλήσουν, τα μάτια έχουν διανύσει χιλιόμετρα και έχουν γράψει τόμους ολόκληρους. Μονοκοτυλήδονα  λόγια, γεμάτος ο τόπος και με υποσχέσεις γεμάτος. Κοίταξε το ρολόι του, σκέφτηκε, είναι νωρίς ακόμα. Εδώ είναι τόπος αλλού, γολγοθάς, τόπος μαρτυρίου. Μουσική, κίνηση, έρωτας. Τα συνηθισμένα δηλαδή. Αισθήματα φυλλοβόλα και με χρώμα καφέ - κίτρινο, ακονισμένα νύχια, δόντια κοφτερά, ήχοι, τηλεοράσεις, επιθυμίες ορατές και με φουσκάλες στα δάχτυλα. Να μην χαθεί κανείς στην απόγνωση, να μην λησμονηθεί. - Η πανσέληνος, που πέρασε, ήταν εκείνη του λύ...

  Τέσσερα κορίτσια σε ένα σπίτι όχι παραπάνω από 60 τετραγωνικά. Ζωή άκαμπτη. Έξω ήχος από κομπρεσέρ ισχυρότατος και ευθυτενής, γίνονται εργασίες σε μια ταράτσα μακριά στους πρόποδες του λόφου μετά το μεγάλο δρόμο, διακρίνω τους εργάτες με εκείνες τις πορτοκαλί φόρμες. Στολίζονται με τιμαλφή οι άνθρωποι στις μέρες μας και οι γείτονες και οι μακρινοί και οι ξένοι, έτσι νιώθουν κομμάτι της αγέλης, κραυγές, χρώματα, θόρυβος. Μια μανόλια ορθώνεται ομορφότερη από όλα τα άλλα άδεια δέντρα της χοάνης και έχει αυτή η μανόλια μία κάψα στο ανάστημα σαν χορεύτρια του Flamenco, σαν ανδαλουσιανή, νυχτέρια με δύο μάτια απροστάτευτα. Μάτια. Μάτια στο θέαμα. Τέσσερα κορίτσια σε ένα σπίτι μεγαλώνουν σαν πεινασμένη φωτιά που βρήκε τροφή. Όλο και μεγαλώνουν. Στα ξαφνικά έκαναν δύο στροφές, όλες μαζί μπορεί και τρεις με εκείνη την ταχύτητα που δεν σε αφήνει να ονειρευτείς. Βγήκαν από το σώμα τους και σφυροκόπησαν το δωμάτιο. Καμία ανοχή. Καμία μαρτυρία, όλα γίνονταν στα σκοτάδια, ναι με ταχύτητα, φωτό...

  Η ιστορία φυγαδεύτηκε με ένα χέρι να ρημάζει στο μέλλον της κοιλάδας με τους βάλτους,  εφόσον ζεις. Έχασες όλα σου τα υπάρχοντα και πάλι με φιλιά στο στόμα προσπαθείς να χαράξεις τον κορμό στη μέση της θάλασσας δένοντας τα βήματά σου. Ζέστη, πολύ φως, με κόφτες αναπνοές, μάτια που αστράφτουν, πασχίζεις να ανασάνεις. Όλα γυρνούν πάλι πίσω στις αλλοιώσεις του μυαλού. Φωτίστηκε ο δρόμος θα έρθουν οι χαρές με τα μάτια κλειστά, τους πίστεψες. Νίκη της θλίψης μπρος από τον θάνατο. Το σώμα κατεβαίνει να ματαιώσει το ταξίδι και εσύ στα σπλάχνα των λέξεων ψάχνεις για χορτάρι. Το φως επίμονα σπάζει της χαμηλής ορατότητας τα προστατευτικά και ας έζησε ο εραστής σου τη ζωή του, μια συνωμοσία έμμονης ιδέας, στο κόκκινο των λερωμένων μέσα στη νύχτα που δεν λέει να ξημερώσει, το νερό ξεπλένει δεσμίδες φωτός. Σε μία νύχτα χωρίς άστρα που κανείς δεν παίζει.  Ο τοίχος είναι, μη φοβάσαι. Η φωτιά που όλα τα φωτίζει και τα καίει με την  βροχή ανάμεσα τους, οι φύλακες κοιμούνται, κανείς...