photographer

  Σαν σήμερα στις 26 Ιανουαρίου 1884,ήταν τα γενέθλια του Αμερικανού τυχοδιώκτη,φυσιοδίφη και εξερευνητή Roy Chapman Andrews[πέθανε το 1960]. Διάσημο για την ανακάλυψη τοποθεσιών δεινοσαύρων στην έρημο Gobi, κρανία αρχαίων θηλαστικών και πιθανή πραγματική έμπνευση για τον ήρωα της ταινίας Indiana Jones.Στην φωτογραφία ο R.Chapman Andrews στο άλογό του στη Μογγολία περίπου το 1920

  «Ανέβηκε στο ικρίωμα συνοδευόμενη απο φρουρούς και απ’ τις δυο μεριές. Το πρόσωπό της καλύφθηκε γρήγορα με ένα λευκό πανί… Τότε την διέταξαν να κάτσει ευθεία στο πάτωμα. Δυο λεπτές χορδές περάστηκαν γυρω απ´το λαιμό της. Η σανίδα του πατώματος αφαιρέθηκε. Σε 12 λεπτά ηταν νεκρή.» Sugako Kanno  Στις 25 Ιανουαρίου του 1911, η αναρχική συγγραφέας απ´την Iαπωνία Sugako Kanno, εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού για το περιστατικό της «Μεγάλης Προδοσίας» αποτελώντας τη μοναδική γυναίκα στην Ιστορία της χώρας που κρεμάστηκε με την κατηγορία της προδοσίας. Η Kanno ριζοσπαστικοποιήθηκε όταν έπεσε θύμα βιασμού στα εφηβικά της χρόνια. Ήταν ανάμεσα στους λίγους που δικάστηκαν ως άμεσα εμπλεκόμενοι στο σχέδιο δολοφονίας του αυτοκράτορα Mutsuhito. Η Kano συμπεριλαμβάνεται συχνά σε αναφορές ανασκόπησης για τον Shusui Kotokou, έναν πολύ γνωστό Ιάπωνα αναρχικό που ήταν και εραστής της.  Ωστόσο η ίδια ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες δημοσιογράφους στην Ιαπωνία, και μια απ’ τις πρώτες σημαντι...

  Ο Λιόντας Κίκνος ήταν αφοσιωμένος μουσικός. Χρόνια τώρα ταγμένος στην τέχνη και στη μούσα του, την Ευτέρπη. Τη θαύμαζε από τότε που εκείνη εφηύρε τον αυλό, πριν φτιάξουν με το Στρυμόνα το Ρήσο. Απόψε όπως κάθε βράδυ, πάνω από τις ανθισμένες νεραντζιές της Πινδάρου, μέσα από τους τοίχους έπαιζε για κάποια κόκκινα μαλλιά. Τι πάει να πει πως το κατάλαβα, ερώτηση τώρα είναι αυτή; Τόσες φορές έχω ακούσει ετούτα τα κενά στις ίδιες παρενθέσεις. Κι ενώ οι νότες λιγοστεύουν, εκείνα τόσο αναθεριάζουν και γίνονται ένα με τη σιωπή εως το φως να μεγαλοδείξει.  Η Αργωιγή συνεπής βοηθός στην υλοποίηση των συνεπειών της νύχτας, εκεί στην ώρα πριν τον ύπνο. Των συνεπειών. Να το θυμάσαι. Κι αν είναι να φύγεις να χαθείς, μη κοιτάξεις το λευκό ταβάνι. Εκείνο που το ορίζει μια λάμπα φθορίου κάθετη, σαν ξαπλωμένος τη κοιτάς, κοντά στα δύο μέτρα και φωτίζει τα μηνύματα ολόγυρα στους τοίχους. Μηνύματα που κάποτε την προσμονή ξόρκιζαν και με τις λέξεις στη σειρά, μακριά την είχαν διώξει. Τώρα φτερά ...

  Από την 1η μέτρα της ζωής του ζόρικος. Τι λέω, πια 1η μέρα; Από πριν βγει από την κοιλιά της μάνας του, έδειξε τις προθέσεις του.  Δεν τον γουστάρω τον κόσμο σας, πάρε το ένα, πάρε και ταλλο και όσο μεγάλωνε, λιοντάρι στο ζώδιο, Αυγουστογεννημένος βλέπεις, μα μέσα του ζούσαν άγρια Mustang και ήταν πολλά τα γαμημένα, ποιο να πρώτο τιθασεύσεις; Δεν τον έκανες καλά με τίποτα. Μεγάλωσε μέσα στη μουσική, με μουσικούς ολόγυρα, στην κόψη της νύχτας, την μέρα δεν την ήθελε, παρά μόνο την Ανατολή της. Και όλο και μεγάλωνε. Ήταν φορές, που έμοιαζε με φθινόπωρο, εκείνο το φθινόπωρο που φέρνει τα μπαρτάμια στην λίμνη Οσογκότσε να πεθάνουν. Μα τις περισσότερες άλλες φορές, ήταν ΦΩΣ Αναμενόμενο. Σήμερα θα πίναμε καφέ. Άλλοι έδιναν ραντεβού στα γουναράδικα, εμείς δώσαμε στην Βραζιλιάνα. Έφτασα πρώτος, αλίμονο. Ήρθε και εκείνος, μέσα στο χαρούμενο μαύρο. Στο χέρι τον καπνό και μια νάιλον τσάντα. - ΄΄Αυτά είναι για σένα΄΄, είπε. Κονιάκ πίνεις; Και εγώ τελευταία μόνο κονιάκ πίνω. Τρεχοβολάει ...

Μπροστά μου ακριβής ορθώνεται η πόρτα και δεξιά όπως την κόβω, ένα μούλικο παράθυρο, με φως μέσα έξω να πηγαινοέρχεται. Σαν ταξίδι αλερετούρ. Εσένα; -Με κάνεις να μην θέλω να θυμάμαι, μα λησμονώ τα δοσμένα και τις νύχτες ανταριάζομαι... Εσένα φυσικά σε θυμάται. Μάτια σου προσευχητάρι, υλική μα ευκολόπιστη. Θυμάμαι που καραμέλωνες τα δέντρα τις νύχτες που είχε χιόνι. Φυσικά θυμάμαι. Σου άρεσε ο Ρεμπό και ο Καζαντζάκης. Σου άρεσε να με κοιτάς που έσκαβα βαθειά τον ουρανό και κάθε που εκιότευα μου’ φερνες δαχτυλίδια σε ποτήρι παγωμένο. Ήσουν ευκολόπιστη όμως. Τέσσερις νύχτες σε ανάσες, την πρώτη φορά που γλυκοχάραξε χαμόγελο λούνα παρκ. Μετά η τρέλα. Μεθυσμένα βήματα να φράζουν όλους τους δρόμους. Οι Άγιοι να κάνουν θαύματα την κατάλληλη ώρα, εκείνη που εσύ πόναγες, μα εσύ την θάλασσα να αγαπάς όταν λυσσομανάει. Περιστρεφόμενο οικόπεδο σε γειτονιά που χάθηκε, ναι, ε και; Εγώ από  την άλλη μήνες τώρα αγιάτρευτος, παιδεμένος, αιμόφυρτος, περιστρέφομαι σαν να υπάρχω.  -Λοιπόν, έχουμ...

  Κάθε φορά που γυρίζω, βρίσκω τους ίδιους δρόμους, το ίδιο άδειους. Κάθε φορά που γυρίζω, τα ίδια δένδρα στις θέσεις τους. Φύλακες και κρατούμενοι μαζί. Κάθε φορά που γυρίζω, αν και δεν είσαι εδώ, είναι που ομορφαίνεις τα γύρω μου. Από τα μάτια όλα ξεκίνησαν, το κρύο ήρθε αργότερα και δεν ήταν μόνο του. Το είδα να πέφτει εκείνο το φύλλο χωρίς θόρυβο, σε μια διαδρομή προκαθορισμένη. Μετά είδα το χιόνι και εκείνο το ασπρόμαυρο πουλί που έκοψε και μπήκε στα κλαδιά σαν φωτογραφία του Max Rei μέσα στο χιόνι. Όλη την  νύχτα χιόνιζε στην πόλη των εχθρών μου, γιατί φίλους ετούτους με τα κρύα δεν τους λες. Χωρίς σημάδια, δίχως ανάσες, πως γίνονται από ανάσες αγκαλιές, ποτέ μου δεν κατάλαβα. Ούτε τη γλώσσα τους δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω κι ας είχε γράμματα, ήχους, περισπωμένες και θέλω. Μια νύχτα είναι ίσως, θα περάσει. Θυμάμαι παλιά που δέναμε τα καλοκαίρια με χαμόγελα και έρωτα και εκείνα μόνο έμειναν. Ίσως απόψε να μην χιονίσει... Μου τονίζεις πως πρέπει οπωσδήποτε να χάσω, μα εγ...

  Ο Τίμος γεννήθηκε το 1968 στη Νάξο. Διαόλου κάλτσα από γεννησιμιού του. Πεντέμισι κιλά γεννήθηκε ο διάολος κι από τότε βάλθηκε να μεγαλώνει. Ψηλός πάνω από 1,85, ξερακιανός, με ψαρά, σχεδόν ξανθά μαλλιά. Αν είχε γεννηθεί στην Ιθάκη, θα έλεγες πως μοιάζει του Οδυσσέα. Κατά τας ...γραφάς πάντα. Γεννήθηκε όμως στο κυκλαδονήσι και τώρα ζει στην Αθήνα. Ο Τίμος ήταν καλός μαθητής, μα του άρεσε κι η θάλασσα. Το’ χε μέσα του το φευγιό. Να φεύγει απ’ όπου. Αρκεί να φεύγει. Από το σχολειό, από το παιχνίδι, από τον κόσμο. Απόψε πάλι εφημερία στο νοσοκομείο, ούτε να βρεις καρέκλα. Για κανονική «καβάτζα» ούτε το σκεφτόταν. Οι σειρήνες του ασθενοφόρου σαν σε μια δικιά τους συναυλία. Πιστή ηχητική κάλυψη του κόσμου μας. Οι ήχοι των ημερών μας στις εφημερίες. Η ελλειπτική παρουσία τους στα πως. Όμως απόψε ήταν κάπως αλλιώς. Η εφημερία άρχιζε σε λίγο, μα μια περίεργη ηρεμία επικρατούσε παντού. Κοιτούσε το διάδρομο κι είχε πολύ ώρα η ματιά του να συναντήσει άνθρωπο. Γύρισε το κεφάλι προς το παράθυ...