photographer

  Ήταν λέει, το ξημέρωμα μιας εκδικητικής Μεγάλης Παρασκευής, στην ντάλα του καλοκαιριού, σαν τώρα δηλαδή, εγώ είχα πλήρως αποθεραπευτεί, δεν πόναγα καθόλου και με βρήκαν οι πρώτες αχτίδες του τροπαιοφόρου, να αγναντεύω σε μια κορυφογραμμή, περιτριγυρισμένος από σαλιγκάρια έρποντα. Μα που μπροστά μου ξανοιγόταν μια ετοιμοπαράδοτη θάλασσα, υποσχόμενη τα πάντα. Ξάφνου διαπασών, μια αντάρα και μια φωνή να σκούζει: ΄΄ ἀφοῦ οἱ στίχοι της ποιήτριας μετεωρίζονται και εἰς λεπτὴν κόνιν μετατρέπονται, γιατί η θάλασσα βοά και ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων κυλίεται;΄΄ Γυρίζω πίσω το κεφάλι μου, σχεδόν τρομαγμένος και βλέπω την Patti την Smith, να ονειροσκαλίζει. Σηκώθηκα να φτιάξω καφέ, που ύπνος ύστερα.

  Kαὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. Ζώντας εκεί που η ζούγκλα γίνεται ουρανός, έμαθε να μαζεύει φυλαχτά, τάματα και ενθύμια. Κομμάτια από τις οπλές φευγάτων ζώων, μέσα σε ρηξικέλευθες σιωπές. Προσπαθούσε να διώξει το κακό και το συμφέρον. Μέσα στην αγκαλιά της φωτιάς, πέταξε με μια θαυμάσια θρησκευτική τελετουργία, όλα εκείνα τα δεινά που κληρονόμησε και που εδώ την έφεραν. Την ίδια ώρα γυμνή, σαν το λευκό, στην θάλασσα ξεχύθηκε, σφαδάζοντας και μέσα στην καρδιά της μήτρας που την έθρεψε και λάθεψε και δεν έμαθε ποτέ το γιατί, εκεί σε εκείνη την μήτρα, έπλεκε σιωπές στα ανταμώματα. Ύστερα απομακρύνθηκε και έμεινε να στέκει παράμερα, σχεδόν απέναντι και ξανά έφερνε στα μάτια της τα περασμένα. Τους Χειμώνες και τους δανεικούς φίλους, τους νεκραναστημένους έρωτες, τα μαραμένα άνθη που με εκείνο ζωηρό κίτρινο, όσο ζωντανά ήταν, προσπαθούσαν φιλίες με τον ήλιο να γυμνάσουν. Γιατί με κοιτάς; … Με κοιτάς, γιατί με κοιτάς, δεν βλέπεις τα σκοτάδια που έρχονται; Κάτοικος οδυνη...

  Παλιότερα,  πολύ παλιότερα, ήμουν ΄΄μαγεμένος΄΄, με τις σκέψεις της Καταστασιακής Διεθνούς ή Σιτουασιονιστική Διεθνής. Με εντυπωσίαζε πως η λογική εξουδετερώνει το συναίσθημα και αυτό γίνεται είδος βιας, πλαισιωμένο με όλα τα χρώματα. Η ιδεολογία της βασιζόταν στην ταξική αντίληψη της κοινωνικής συγκρότησης και στη δικτατορία των εμπορευμάτων πάνω στην πραγματική ζωή των ανθρώπων, αντλούσε από τις ιδέες του μαρξισμού και του συμβουλιακού κομμουνισμού, αλλά και τις επαναστατικές διαστάσεις των πρωτοποριακών καλλιτεχνικών κινημάτων του 20ού αιώνα, όπως ο ντανταϊσμός, ο σουρεαλισμός και ο λετρισμός. Συστάθηκε από θεωρητικούς καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες, πολιτικούς και άλλους. Η δράση τους επηρέασε την πολιτική γραμμή της άκρας Αριστεράς και των αναρχικών καθώς και τα γεγονότα που ξέσπασαν τον Μάιο του 68 στη Γαλλία. Ήταν 28 Ιουλίου του 1957 στο Κόσιο ντ'Αρόσια της Ιταλίας υπό τη συγχώνευση τριών ομάδων, του «Κινήματος υπέρ του φανταστικού Μπαουχάους» (γαλ. «Mouvement pour un Bauh...

  Τον τελευταίο χρόνο τον έβλεπα συχνά πυκνά στους δρόμους της πόλης και τις πλατείες. Ακόμα και στις διαδηλώσεις τον είχα συναντήσει πολλές φορές. Κρατούσε μια πάπια στο χέρι και έμοιαζε σαν να είχε κούφιες πέτρες στη μασχάλη. Μια πάπια με κόκκινη μύτη, γεμάτη σπιθούρια, από εκείνες τις κινέζικες. Η πάπια είχε όνομα, Ντάλια τη φώναζε. Η Ντάλια όμως ούτε μίλαγε, ούτε λάλαγε, μόνο τέντωνε με μια κάποια υπεροψία τον λαιμό της, σε κάθε χέρι που πλησίαζε να της χαϊδέψει το κεφάλι. Πάπια κατοικίδιο, εντάξει δέσαμε… Ένα απόγευμα από αυτά του καλοκαιριού που η υγρασία στήνει καρτέρι σε ότι ζωντανό κυκλοφορεί, τους συνάντησα στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Η Ντάλια κι εδώ η απόλυτη σταρ. Είχε κλέψει την παράσταση. Ατραξιόν σπουδαία. Μικροί μεγάλοι ολόγυρα της κι εκείνη να τεντώνει το λαιμό της, λες και βολτάριζε στη Βία Βένετο τη δεκαετία του ΄60. Μα και για να λέμε την αλήθεια, υπήρχαν πολλές πιθανότητες, αν υπήρχε τότε, να έκανε κι ένα «περασματάκι» σε κάποια από τις ταινίες του Φελίνι....

  Ένας αέρας ακίνητος μα παρατεταμένος, είχε από ώρα ζώσει το λιμανάκι και έστεκε εκεί. Μέσα στο ΄΄Καρύδι΄΄, καρδιά μια ανάσα μακριά, η Τζένη με ένα χάδι που αγαπήθηκε πριν καλά καλά ανθίσει. Πολύς κόσμος για τόσο πρωί. Οι μητέρες συνήθως, πήγαιναν τους νεαρούς βλαστούς τους στο σχολείο που βρισκόταν στην άλλη πλευρά  του λιμανιού, μετά την ξυλογέφυρα και το παλιό καρνάγιο και οι άντρες είχαν στρωθεί στις δουλειές τους. Η Τζένη με ένα αλπικό χαμόγελο, σαν εκείνα που δεν ξεχωρίζεις εάν είναι γκριμάτσα ή οριζόντια ξυραφιά στο κάτω μέρος του προσώπου, είχε διαισθανθεί από νωρίς την τσαντίλα του καιρού. Είπε στον Βασίλη να μην ΄΄βγει΄΄ σήμερα, μα τα παραγάδια δεν είναι να περιμένουν… Έτσι ο Βασίλης ΄΄βγήκε΄΄ στην αγκαλιά της θάλασσας, όπως κάθε μέρα χρόνια τώρα. Έτσι είχε μάθει από τον πατέρα του και εκείνος από τον δικό του πατέρα. Ψαράδες από κούνια και πολλές γενιές πίσω. Μα και τι άλλο να έκανες σε τούτο τον ριμαδότοπο έλεγε και ξανάλεγε άμα τον ρωτούσες… Η Τζένη δεν συμφωνούσ...

Μια φορά και έναν καιρό, όχι μακριά από το τώρα, η γη αρρώστησε βαριά, ήταν σαν θερμοφόρα. Ο υπεύθυνος θερμότητας, που κάθε πρωί ήταν δουλειά του να βάζει το θερμόμετρο στα σπλάχνα της γης και να μετρά την θερμοκρασία της, μια μέρα τον πήρε ο ύπνος και ξέμεινε στο κρεβάτι. Την άλλη μέρα το πρωί, πήρε το θερμόμετρο και πήγε να μετρήσει την θερμοκρασία της γης. Έβαλε μέσα στα σωθικά της το μηχάνημα και τρόμαξε... Τι να δει; Δέκα χιλιάδες οι βαθμοί θερμοκρασίας, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι πάνω από πεντακόσιοι... Μα μια μέρα ξεχάστηκα, σκέφτηκε και έγινε τέτοιο κακό; Τύψεις άρχισαν να τον κυκλώνουν και μια και δυο, πάει στους άρχοντες, να πει τι συνέβαινε. Ενημερώθηκαν οι άρχοντες το λοιπόν και έκαμαν συμβούλιο. Μαζεύτηκαν οι σοφοί, οι συμβουλάτορες, οι δικαστές, οι στρατηγοί, όλοι μαζεύτηκαν. Μα οι μέρες περνούσαν και απόφαση δεν έβγαζαν. Και όσο εκείνοι, έχαναν χρόνο τόσο η γη  αρρώσταιναι. Έβηχε σαν τον πατέρα μας τα βράδια από το τσιγάρο και δώστου να κουνιούνται τα βουνά και να γί...

  Δεν κλαίμε πια τις νύχτες, δεν ματώνουμε στα πεσίματα. Λουζόμαστε αστέρια, ντυνόμαστε με χρώματα και συνεχίζουμε οπλισμένοι να κυνηγάμε συναισθήματα, σε μια χαλαρή διαπραγμάτευση λανθασμένων εξηγήσεων. Οι απόντες, έμειναν να υπάρχουν ως απόντες και να ερωτοτροπούν αιφνίδια μα διακριτικά. Την τάξη των πραγμάτων εξυπηρετούσε η παρουσία τους.