photographer

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού… Κώστας Καρυωτάκης

εκείνη τη μέρα, την μοναδική, ο ήλιος έκανε θαυμάσια δουλειά. εσύ φορούσες λουλούδια και ένα ουράνιο τόξο μπέρδευε τα πόδια των δρομέων που πέρναγαν μπροστά σου. Hσουν υπέροχη, φοβισμένη. Oι βιτρίνες των ακριβών μαγαζιών του κέντρου της πόλης γεμάτες προτεινόμενα, οι άλλες των συνοικιών, διαθέσιμα. Δεν χαμογέλασες καθόλου, ούτε μία στιγμή. Πινελιές χρωματιστών λουλουδιών, εναντιωνόντουσαν στην ισχυρή μονοτονία του πράσινου, εσύ ούτε στιγμή δεν πρόδωσε στους φόβους σου. Εκείνους τους φόβους κράτησες οδηγό και άφησες όλα τα παράθυρα κλειστά. Δεν καταρρέουν οι θύμησες, οι άνθρωποι μπερδεύονται με τα στερεότυπα.

Αγαπούσε τα αδιέξοδα περισσότερο από τις μεγάλες λεωφόρους, τα γράμματα των βιβλίων, την υγρασία του Καλοκαιρινού απογεύματος. Του άρεσε να χάνει το χρόνο του χαζεύοντας τις ταράτσες των σπιτιών και να συνθέτει θολά κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια. μαγευόταν με τις Νεράιδες και τα Ξωτικά. ξυριζόταν ακόμα με ASTOR. πουκάμισο, παντελόνι, με τσάκιση, στην πένα. κρατούσε σφιχτά τις προσδοκίες του Και ας ήταν στον δεύτερο χρόνο της σύνταξης. τις προσδοκίες του. εκείνη, αραχνοΰφαντη, μόλις Είχε πατήσει τα 45. παιδί κανένα. ούτε παιδί Ούτε σκυλί. μόνη από επιλογή. όλη της τη Ζωή την θυμάται με αριθμούς. των άλλων αριθμούς. Τόσα τα έσοδα, τόσα έξοδα, το τεκμαρτό, Η απόδοση, Πρώτη κατοικία, επιδόματα, ΦΠΑ. παιχνίδι λάστιχο, γνώριζαν τη ζωή της. Τα ...νούμερα. Έκανα τα μαλλιά τις δύο κοτσίδες και τα γύριζε στεφάνι στο κεφάλι της. μαγιάτικο; ακάνθινο; ποιος ξέρει. Με ένα πρόσωπο χλωμό, σαν υπόσχεση. Μεγάλωσε στον Ταύρο, στο ζώδιο της Παρθένου, εκείνος τα Πετράλωνα. Δεν είχαν γνωριστεί ποτέ ως ...

έψαχνες τρόπο να την ... αγαπήσεις, είπες. την έντυσες Μαργαρίτα και μέσα στη γιορτή άρχισες τα με αγαπά δεν με αγαπά με αγαπά δεν με αγαπά. Μέχρι που έμεινε γυμνή. έμαθες πληρώνοντας το ακριβά πως αν κόψεις ένα λουλούδι που αγαπάς, αυτό θα μαραθεί.

γιατί έβαψες κόκκινα τα χείλη σου; ήταν ήσυχα εντελώς. κανένα θαύμα δεν έχει προκύψει. οι μικροί άνθρωποι δεν θα θαυμάσουν ποτέ τον θόρυβο της δεμένης βάρκας στον αέρα. βάζαμε την πέτρα, τη μία πέτρα πάνω στην άλλη, Δεν ξέραμε τότε πώς έτσι αλλάζαμε τον "ρου" της ιστορίας. δεν μάθαμε ποτέ το πόσο κακό κάναμε, παρά μόνο τα ξημερώματα μας βρήκανε θλιμμένους και θνησιγενείς. Εγώ ήμουνα εδώ. Εσύ προχώρησες

θέλεις να μοιάσω στους ανθρώπους, τους πολλούς. μην είμαι άλλο, μην ξεχωρίζω. ο έρωτας σκοτώνει την αγάπη. ο έρωτας σκοτώνει. κάνει τα μάτια φοβισμένα, θέλησα να μοιάσω των άνθρωπων, των πολλών ανθρώπων. έμαθα να φτιάχνω ρουμπινί λικέρ με λέξεις, να δίνω υποσχέσεις για σύννεφα που θα έβρισκαν τον δρόμο τους, για κροτίδες που δεν θα έκαναν θόρυβο. είπα, ο έρωτας σκοτώνει την αγάπη, είχα ακούσει να το λένε οι άνθρωποι. κανείς τους δεν γελούσε όταν το έλεγε, κανείς τους δεν κοιτούσε πέρα μακριά. άφησες κλειστό το παράθυρο και παγίδεψες τα κόκκινα μεγάλα τριαντάφυλλα στα βλέμματα των άλλων. των ανθρώπων. των πολλών ανθρώπων.

Πατούσαμε στην άμμο και γελούσαμε. Φωτογραφίζαμε τα βήματα και ελπίζαμε. Το καλοκαίρι δεν είναι εποχή, ζωγραφιά από τις συμπληγάδες είναι, μέχρι που ήρθε το κύμα και έσβησε τα βήματα. Έτσι το καλοκαίρι δεν είχε πια καμία σημασία, ούτε λόγο ύπαρξης. Εμένα πάντα μου άρεσε η άνοιξη. αυτήν προτιμούσα. Την άνοιξη, πριν το καλοκαίρι.