photographer

  Έχω έναν φίλο, που πρώτα γνώρισα τις εικόνες του, τα βήματα του όπου υπήρχε ομορφιά, τις ανάσες του στα όνειρα και μετά τον ίδιο Δε μιλάει πολύ, χάνετε στα χωράφια, αναζητά ιστορίες, ταξιδεύει με τους αέρηδες, ονειρεύεται νύχτα μέρα μαζί με τις εικόνες οι ήχοι και οι μουσικές και να οι δρόμοι και να τα παιχνίδια με τα σύννεφα. Όταν δυσκολεύεται σε αυτό τον κόσμο, αρχίζει το κρυφτό στους καταρράκτες και ζωγραφίζει στα βράχια με ένα πιάνο θεοφώτεινα στολίδια, νότες τις λένε οι γνωστικοί, εκεί που το γέλιο είναι ορυκτό και τιθασεύει το όνειρο και το κάνει μελωδίες. EAMFOS, θαρρώ είναι το όνομα του και μου δωσε χώρο στο αγκάλιασμα και του έδωσα και εγω με τη σειρά μου ψάρια Γιαπωνέζικα που κολυμπούσαν στα δένδρα, να ζήσουν μαζί με τη δική του μουσική, κάτι σαν Reflection Of A Dream. https://www.youtube.com/watch?v=QUXNhvHn6OA

Tης άρεσε να πηγαίνει βόλτες στην ακροποταμιά, να κόβει τις κορυφές των καλαμιών, να τις αποφλοιώνει και με αυτές να χαϊδεύει το νερό έως ότου τα ψάρια «γίνουν φίλοι της». Η Αsuka γυρόφερνε τους βάλτους στην αγκαλιά των τροπικών ντεμέκ, γιαλαντζί, πως να το πώ;. Μπερδευόταν στους μονοδρομημένους δρόμους. Αλλιώς τους θυμόταν. Σχεδόν χωρίς κανόνες, τώρα η άνοδος και η κάθοδος είναι κυρίαρχες. Η Αsuka αναζητούσε φίλους στις σκιές. Έφυγε νωρίς από το χωριό της. Ένα χωριό μαρμάρινο λίγο έξω από την Οkawa. Στο φευγιό της, γέμισαν οι δρόμοι, οι αυλές, τα μάτια, συνεταιριστές ευτυχίας, αυτοδιαχειριζόμενους ως συνήθως. Ήλιος κανείς, τα μπαλκόνια άδεια. Γέμισαν λουλούδια οι τάφοι, κόπος άδικος. Τι τώρα; Τι μετά; Έφτασε εδώ, στα ζεστά μέρη, τώρα ξαπλωμένη στο γρασίδι, εδώ που την πρωτοσυνάντησα, τρέφεται ακόμα με ψέματα και παραμύθια, περιμένοντας εκείνο το νερό που κύκλους κάνει, προσπαθώντας να σε σπρώξει να σηκωθείς. Τι τώρα; Τι μετά; Η θάλασσα σε τούτο τον τόπο είναι κοντά, στέκει απέναντι σχ...

 

  Δεν σκορπίζουν τα πουλιά έτσι ξαφνικά και χωρίς λόγο, είναι πεισματάρικα, μοιάζουν πολύ με την συμμετρία της εγκατάλειψης, έχουν ζωηράδα, μια καρτερικότητα, μιαν αντήχηση στο χρόνο ρέουσα, φευγαλέα. Ειρήσθω εν παρόδω και στο μπλε όλη η νιότη.

  Δεν έχει νόημα να κάνεις έρωτα και φοβάσαι για το μέλλον , ούτε να  μπερδεύεις της ανοιχτές της θάλασσες με τα παράβολα της εφορίας.

  Κάτω από δέντρα φυλλοβόλα έκρυβα όλες μου τις σκέψεις . Όλα μου τα γινάτια. Όλα.

-Bonsoir Anna, comment es tu? (Γεια σου Άννα, πώς είσαι;) Το μυαλό της λειτουργούσε σαν πύλη που την ελέγχουν δύο κάμερες ευρείας κάλυψης, από εκείνες των 180 μοιρών, τα μάτια της. -Κοίτα Άννα, κοίτα τα νερά στο Ντουμπάϊ, τα πάρκα, τα ξενοδοχεία. -Έχει κι άλλο σκόρδο μέσα, το μεγάλο κομμάτι το έβγαλα το μεσημέρι, μα έχει κι άλλο μέσα. Ο κυρ Σάββας, ο λαχειοπώλης της γειτονιάς, περνούσε για δεύτερη φορά μπροστά από το μαγαζί, κοιτούσε τους πελάτες στα μάτια. Πώς στην ευχή τα κατάφερνε με δυο μάτια να κοντρολάρει είκοσι; Τα πόδια του είχαν όμως άλλη γνώμη. Τον είχα δει πριν καμιά ώρα στο τρόλεϊ. Πελάτης ούτε με δίκαννο. -Το τοστάκι σου Αννούλα, το θες τώρα;  -Να σου δείξω και το ΄Αμπου Ντάμπι; -Βρε τα δείχνει η τηλεόραση κάθε βράδυ. Θα σε ξυπνήσω κανά βράδυ, ΄Αννα, ακόμα και μία να είναι η ώρα, να τα δεις. Θα σου μιλήσω λίγο, κοιμάται η Τούλα στο δωμάτιο. -Ε, κλείσε την πόρτα. -Τι λες μωρέ Ανρί; Κούνα το κεφάλι σου, με τέτοια ζέστη θερμοπληξία θα πάθει. -Δεν το κουνάω, ζαλίζομαι… -Κα...