-
Μέρες τώρα που θέλω να κατέβω στο λιμάνι, ψέματα, είναι εβδομάδες, μήνες. Θέλω να κατέβω στο λιμάνι, να είναι βράδυ και να βρέχει δυνατά. Μα μοιάζει να με πρόλαβε η Άνοιξη. Να μπω στο πρώτο πλοίο που θα με πάει όπου τα δρομολόγια θέλει. Να βρέχει όλη τη νύχτα και όταν το πρώτο φως δειλά μας πλησιάσει, τότε ο ουρανός να πάει έτσι να ξεκουραστεί, έτσι κι αλλιώς όλη τη νύχτα κράταγε τα σύννεφα γεμάτα. Τότε είναι που τα μάτια εκεί στο πρώτο αναθάρρεμα όσα μπορούν προσπαθούν να δεσμεύσουν, εγώ θα στέκω απέναντι και εμπρός μας, σαλτιμπάγκοι, κλόουν, ταχυδακτυλουργοί, τσαρλατάνοι μία ολιάς, θα παρελαύνουν και θα είναι σινιάλο πώς το πανηγύρι των τρελών ετούτου του θλιμμένου πάνω κόσμου, πήρε μπρος. Γιατί το όλον που ψάχνει ο άνθρωπος δεν θα το βρει, ούτε ταιριάζει στα πλισέ ηλιοβασιλέματα εκείνα των νέο ρομαντικών, πού τους μπερδεύει το άπειρο και τους κουράζει η αιωνιότητα. Το δήθεν και το δεν γνωρίζω είναι ευκαιρία τώρα που οι φύλακες κοιμούνται με τις πυγολαμπίδες αγκαλιά, να μπω και εγώ σε τούτη τη γιορτή. Ποτέ δεν είναι αργά.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ENA XAΣΙΜΟ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΦΩΣ

-
Εικόνα
Σάλεψε λίγο μπρος στο φως, κάπως σαν να κουνήθηκε και μετά έγειρε εκεί στο κρύο των ημερών. Δεν πονούσε πια, δεν ζητούσε, ούτε είχε τίποτα δικό του, σαν κάτι που να θυμίζει. Ένα όνομα ίσως, αλλά ποιος νοιάζεται τέτοιες ώρες για τα γραφειοκρατικά. Ένα γαλαζοχάσιμο χαμόγελο από τη μέρα που γεννήθηκε είχε σχηματιστεί στα χείλη του. Σαν να ήταν κουσούρι από ψύξη στο πρόσωπο. Μικρός. Δώρο άδωρο η ζωή του. Χαμένος χρόνος, πώς να το πω; Σαν τραγούδι της PI Harvey, όταν το λέει φορώντας μόνο βιvίλ σουτιέν και γύρω της δαίμονες καινοτόμοι. Ήταν Μάιος του 1984 σε μια παραλία στην Ίο. Από εκείνες που τότε καταβρόχθιζαν Εγγλέζους πάνκιδες και Έλληνες ομοϊδεάτες τους. Εγώ τότε ήμουνα με τη Μαρία. Τα’ χαμε δεν τα’ χαμε κανά τρίμηνο. Η Μαρία, εκκολαπτόμενη μουσικός, ψηλή με μακριά σγουρά μαλλιά, σαρκώδη χείλη και ατέλειωτα όνειρα. Εγώ το πάλευα με τη φωτογραφία, μάλλον ατάλαντος, αλλά επιμελής. Διακοπές νωρίς, γιατί όταν θα πήγαινε διακοπές ο συρφετός, εγώ έμενα Αθήνα για να δουλέψω. Εκείνο το Μάιο γ...
Διαβαστε περισσοτερα »

μια μέρα κράτησα δική μου που δεν λέει να τελειώσει

-
Εικόνα
  Έχεις προσέξει πως συλλαβίζουμε κάθε φορά που συναντιόμαστε, της είπε κοντά στο αυτί, γέρνοντας το σώμα του μπροστά, σαν να έψαχνε κομμάτια μουσικής μέσα στο νερό. Εκείνη, έσκυψε ακόμα περισσότερο, άπλωσε το χέρι στο σύννεφο και η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά. Πίστεψε για μια στιγμή πως θα του έπιανε το χέρι. Σήκωσε τα μάτια του χωρίς να κουνήσει διόλου το κεφάλι, να δει αν βλέμματα αδιάκριτα κοιτάζουν προς τον βράχο τους. Τίποτα. Όλα ήσυχα. Έφτανε τόσο για να καταλάβει πως το χέρι της δεν πήγαινε στο δικό του χέρι, μα σε κάτι που λαμπύριζε μέσα στο νερό. Μια αρμαθιά κλειδιά και ένα κράνος από μια πανοπλία ιππότη ήταν αυτό που τράβηξε. - κοίτα, του είπε, Το γούρι μου, εγώ το βρήκα. Δεν έχω βρει ποτέ τίποτα στην ζωή μου. - Ματώνουν τα χείλη μου κάθε φορά που λέω το όνομα σου και εσύ μου μιλάς για τύχες και για γούρια... Δεν είπε τίποτα εκείνη, τον κοίταξε μόνο ίσα στα μάτια και χαμογέλασε - Έλα, τι είναι; Πες μου γιατί χαμογελάς; - Θα σου πω, του λέει χαμηλόφωνα, μα πες μου...
Διαβαστε περισσοτερα »

Η CARTAGENA ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

-
Εικόνα
  H Cartagena ήταν στα σκοτάδια νύχτες τώρα, μα και oι μέρες σκοτάδι είχαν... Η θάλασσα στην αγριάδα της και οι άνθρωποι να μη κοντοστέκονται πουθενά. Φόβος. Μόνο η El Rouge φεγγοβολούσε τις νύχτες από το λάδι των σταυρωμένων. Το ρυθμό τον έδιναν τα ποδοβολητά από τα θερινά άλογα που έσερναν τα κάρα στους δρόμους των νεκρών. El Rouge, ο δρόμος… Δρόμος στρωμένος με πέτρες απ’ τις ζωές που θρυμματίστηκαν μέσα στα αγκομαχητά, μες τον ιδρώτα, το κλάμα, το αίμα. El Rouge, μεγάλος δρόμος. Μικρές ζητιάνες μέρες είχε ξεβράσει τα βράδια η αγριεμένη θάλασσα, εκεί που χάθηκαν τα ακούσματα, χάθηκαν κι αυτές. Μια εμμονή σαν στάση σε αδιέξοδο που τελειωμό δεν έχει. Οι νεκροί να πληθαίνουν, από νωρίς το χιόνι απλώθηκε παντού, τα θερινά άλογα δυσανασχετούσαν. Βοήθησε και ο αέρας που δεν υπήρχε, ήρθαν και κατακάθισαν οι μυρωδιές. Εσύ είχες αφήσει τις μέρες πίσω σου και «έκοβες» βόλτες στην El Rouge, φορώντας το μαύρο σου παλτό, αφήνοντας βήματα στην κοιλιά του λάκκου. Ωραίο θέαμα το βάδισμά σου, ωρ...
Διαβαστε περισσοτερα »