photographer

  Tον είχα δει από την προηγούμενη μέρα. Είχε σκαλώσει στα κλαριά, είχε πεισμώσει. Ακίνητος. Νεκρός σχεδόν. Είπα: “θα αντρειέψει, θα ξεσκαλώσει, δεν μπορεί πουλί είναι…” Η πολύχρωμη κορμοστασιά του είχε γίνει ένα με την ξεχασμένη λεύκα. Πουλί στο σχήμα, μα τι πουλί είναι ετούτο που φτερούγισμα δεν έχει; Τριγύρω όμοιοί του όλων των ειδών, μέχρι και οπαδοί… Ήρθε η επόμενη, Κούλουμα. Κούλουμα στου Φιλοπάππου, για πολλοστή φορά. Το πέταγμα του αετού καλά κρατεί. Από κάθε γειτονιά της Αθήνας, εδώ κι ας είναι πια τα καλάμια από σωλήνες πλαστικούς, οι ουρές από εφημερίδες, πολύχρωμα γιορντάνια και οι κόλες, νάιλον ζωγραφιές με “παιδικούς” ήρωες και σήματα ομάδων. Κοιτάζω τους χειριστές, πατεράδες συνήθως, λίγοι πια οι παππούδες, στα χέρια οι καλούμπες, διπλές και τριπλές. Όλοι θέλουν να πάει ψηλά, ψηλότερα ο δικός τους αετός. Αγωνία. Να φυσήξει. Να πάει ψηλά να δακρύσει. Μόνο να σηκωθεί… Οικογένειες ανακούρκουδα στο χορτάρι, τα καλούδια που επιβάλλει η μέρα στρωμένα στο πανί. Όλα τα τάπερ...

  Ήρθαν κάτι γαμημένες λέξεις νυχτιάτικα και ήθελαν να γίνουν όνειρα και γιασεμιά. Να μυρίζουν όπως τα νυχτολούλουδα και να έχουν χρώμα κόκκινο, εκείνο το κόκκινο του σκοτωμένου αίματος. Βαθύ, βαρύ κόκκινο. Ανησυχήσαν τα πουλιά από την αντάρα και φτερουγήσανε πέρα και έμεινε μόνο μια ψύχρα στο δωμάτιο. Πέρασε ώρα μπόλικη που χαροπάλευε το χθες με το τώρα, κάποια στιγμή απόκαμαν. Κοιταχτήκανε ίσα στα μέσα τους, αντάλλαξαν και πέντε έξη λόγια,, μα δεν φιλιώσανε. Έφτασε η μέρα περιχαρής, καβαλικέψαν εκείνες την  λογική και έφυγαν μαζί. Χαθήκανε στο φως.

  ...έχω φανταστεί μια πραγματικότητα, λίγο το σώμα σου γυμνό, με την βροχή του και τα δένδρα του, το στήθος σου, παράθυρο. Μη βγει όμως ο ήλιος να θρέψει, μετά ΑΣ ΒΡΕΞΕΙ. Κι ότι επέστρεψες έπειτα στο στόμα του κόσμου, με την βροχή, το δυνατό αέρα και το κρύο στα πόδια σου. Θέλω το λαιμό σου και τη ζέστη του. ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΄ΛΕΓΕΣ ΑΝ Μ ΈΒΛΕΠΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ. Σ΄ αυτόν τον ελάχιστο χώρο που μας αναλογεί.  Είναι υπέροχη η βροχή, 4 μαρμελάδες, οι δύο κάστανο, βαμμένα κόκκινα μαλλιά και μια μέρα στην Αμοργό την νύχτα!!! Μόνο μη βρέξει, μετά, ας βγει ο ήλιος...

  ...εξω ο αέρας να τα παίρνει και να τα φέρνει Πήρε την στροφή, πέρασε τους πάγκους με τα ζαρζαβατικά και τα θαλασσινά, δεν άκουγε τις φωνές για την πραμάτεια. Σενιαρισμένος. Γραβάτα, ομπρέλα, παλτεσού. Κύριος. Άνοιξε με ευγένεια την πόρτα και με ευγένεια την έκλεισε, χωρίς θόρυβο. Κούνησε ελαφρά το κεφάλι, καλησπερίζοντας τους θαμώνες. Κάθισε στο πρώτο τραπέζι δεξιά. Παράγγειλε μισό ροζέ, κοιτούσε ίσα μπροστά με μια απίστευτη σιγουριά. η ορχήστρα έπαιζε το '' Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ '' του Ακη Πάνου, κούνησε με νόημα τρεις τέσσερις φορές το κεφάλι του... Δεν υπήρχε τίποτε άλλο...

  Με ρώτησε, τι για μένα είναι μυστήριο. Όσα δεν βλέπεις, της απάντησα, όσα δεν βλέπεις και ας είναι γύρω σου. Το κενό ανάμεσα σε χείλη που φιλιούνται. Εκείνο το ελάχιστο. Ο Σίντ Μπάρετ των Πινκ Φλόυτ και η αλμύρα της θάλασσας στο κορμί σου, της είπα. Ακόμα μυστήριο είναι τα διάσελα των βουνών και η τυφλή επανάληψη του Ντο Με κοίταξε με μια κάποια συμπόνια, μου χάιδεψε ελαφριά τα μαλλιά και χάθηκε στα πένθιμα. ...το λέει και το εορτολόγιο  "Δώρο του Θεού"  σήμερα  και ας είναι το 1ο Ψυχοσάββατο...

   Ήταν σαν σήμερα, 15 Φεβρουαρίου 1999 Περισσότεροι από 150 Κούρδοι, ανάμεσά τους γυναίκες με τα παιδιά τους, συγκεντρωμένοι έξω από τη Βουλή προκειμένου να ζητήσουν πολιτικό άσυλο και να μην παραδοθεί στους Τούρκους ο ηγέτης τους Αμπντουλάχ Οτζαλάν (ΑPO), ο οποίος βρισκόταν στο σπίτι του Έλληνα πρέσβη στην Κένυα. Η ατμόσφαιρα έκρυθμη, στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας.  Γύρω στις 4 το απόγευμα οι δυνάμεις των ΜΑΤ ετοιμάζονται για έφοδο και την διάλυση της συγκέντρωσης. Εκεί ο χρόνος παγώνει. Ο 33χρονος Κούρδος Αγκάρ Σερχάντ, περιλούζεται με έφλεκτο υγρό και βάζει φωτιά Μια πύρινη μάζα έρχεται προς το μέρος μου, ξεχωρίζω για ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν πέσει στο έδαφος, πως τα δάχτυλα του σχηματίζουν το σήμα της Νίκης. Η φωτογραφία αυτή, συμπεριλήφθηκε στις σημαντικότερες φωτογραφίες του αιώνα που πέρασε, για την δεκαετία του 1990 στην κατηγορία Conflict, για το ίδρυμα GETTY και υπάρχει στην δεκάτομη έκδοση Ο Αγκάρ Σερχάντ, επέζησε. Ο  Αμπντουλάχ Οτζαλάν (ΑPO) τελικά "πα...

  Πάντως έτσι για τα λέμε όλα, πάντα, σε όλες τις κυβερνήσεις στο υπουργείο ΠΡΟ ΠΟ, υπήρχαν ΄΄φωστήρες΄΄. Φωστήρας σύμφωνα με το λεξικό: Ουσιαστικό φωστήρας αρσενικό έξυπνος, ευφυής, τετραπέρατος, πολυμαθής, σοφός και όπως γράφει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Μεγαλείων ὀψώνια, 1912: Τόσοι σοφοὶ ἄνδρες, φωστῆρες ἐκ τῆς Ἑσπερίας ἀνατείλαντες, μὲ τόσον παχεῖς μισθούς, καὶ νὰ μὴ μεταγγίσουν ὀλίγον ἀθεϊστικὸν πνεῦμα εἰς τὴν Ἑλλάδα! Αν όμως βάλεις στο ουσιαστικό φωστήρας εισαγωγικά, αφενός παύει να έχει κάτι το ουσιαστικό και αφετέρου αλλάζει η ετυμολογία του και μετατρέπεται σε: (ειρωνικό) δοκησίσοφος, ανόητος. Έτσι λοιπόν, οι ΄΄φωστήρες΄΄ του ΠΡΟ ΠΟ έβαλαν αυτούς τους νεαρούς αστυνομικούς, τους ΟΔΟΣ, αυτούς με τα γαλάζια που μοιάζουν με πωλητές της Wind, να ...φυλάξουν το Αρχαιολογικό Μουσείο, από τους Αρχαιολόγους του. Όταν οι διαμαρτυρόμενοι Αρχαιολόγοι έφτασαν μπροστά στα σκαλιά του Αρχαιολογικού Μουσείου, οι ένστολοι, στην πλειοψηφία τους χαμήλωσαν τα μάτια, μάλλον από ντροπή,συν...